Gaya

Dagboek van Gaya en Rafael

Zaterdag 15 januari 2005

Ze zijn de batterijen vergeten…

Vandaag was het zover, na de hele nacht niet geslapen te hebben viel ik uiteraard als een blok in slaap 5 minuten voordat de wekker ging. 11 uur! Eindelijk…ik sprong…ok, kroop uit bed en ging maar gelijk onder de douche staan. Rond half 12 liep ik nog steeds half slapend met mijn wienertje(koffie) en mijn ochtend sigaretje naar de auto. Hopelijk kon ik in de auto nog wat slapen. Niet dus, kaart lezen, het was een wonder dat we dus maar 1x fout gereden zijn.

Toen we een kwartiertje onderweg waren belde Anita op, van de GINN(Greyhounds In Nood Nederland). Er waren nog maar 2 hondjes over, de rest was al gereserveerd. Of we dat de moeite vonden om “helemaal” te komen kijken. Hahaha, Al was de weg foetsie en de opvang gesloten, wij zouden en moesten komen kijken! Vonden we niet erg dus.

Ze zei dat ze een hondje had die misschien wel perfect bij ons paste.

Nou! En of ze gelijk had!

Toen we aankwamen zat ons gestroomde teefje al voor het raam. Wij naar binnen.

Er lagen prachtige kussens in de gang en voordat ik goed kon kijken kwam Anita er al aan gelopen. Of we mee wilde lopen naar de hondjes. Het liefst had ik iedereen aan de kant geduwd of had ik croudsurfend over iedereen heen een weg naar de deur gebaand. Maar ik kon me inhouden en liep rustig Anita achterna.

De deur ging open en daar waren ze! Wat een droppies! Die oogjes, ohw schitterend!

Colgate zat gelijk op schoot en lachte de hele tijd, ze kon haar lipjes optrekken waardoor ze echt lachte, daar stond ze om bekend. De hond met de grootste bek en de meeste angst was van ons. Blossom noemde ze haar. Ze is prachtig getekend, rood/bruin gestroomd met een witte vlek tussen de voorpoten en in der hals en een witte lijn vanaf haar neusje naar haar voorhoofdje.

Wat is ze mooi! Maar wel heel erg bang…

Toen we samen met Anita even gingen wandelen liep ze als een kuikentje achter ons aan, haar neus kwam niet voorbij mijn benen en ik moest steeds kijken of er nog wel een hond aan de riem zat. Terug gekomen moesten we ff met haar in de gezamenlijke ruimte wachten.

Ohjee, dat waren wel erg veel mensen, dat zag ze echt niet zitten en liet dat merken door als een ezel zich niet meer te verroeren. Anita tilde haar op en na vele ach gossies en och gutjes kwamen we door de menigte heen in de kamer. Na wat koffie en thee en een hoop heen en weer geklets mochten we even een rustiger kamertje in. Ondertussen hadden we een mooi halsbandje gevonden en een prachtige ligkussen.

Na de papieren ingevuld te hebben mochten we haar meenemen. De autorit ging voorbeeldig en ze lag uitgeteld op de grond van ons busje, met der koppie op der kussen.

Thuis aangekomen ontmoette ze gelijk onze leukste buren, die helemaal vertederend naar der zaten te staren. Marja vroeg gelijk of dat zo’n hond was van Hart van Nederland (ze had de uitzending gezien)en na onze bevestiging en wat zielige details wat de Spanjaarden “normaal” vonden kregen we een dikke duim omhoog van ons buufje.

Uitzending 2 januari 2005

Uitzending 10 januari 2005

Binnen aangekomen heeft ze 1 rondje door het huis gelopen en ging toen voor ons zitten, na een uurtje hebben we haar maar op de bank gelegd, waar ze de rest van de dag gelegen heeft.

Joost zei al:”Volgens mij zijn ze de batterijen vergeten erin te doen” Ze verroerde geen fin.

’s Avonds hebben we haar ff gedoucht met groene Badedas(Classic) wat geweldig is tegen wondjes, die ze nogal veel heeft. Na haar droog gemaakt te hebben viel ze, ingerold in een dikke deken, op bed in een diepe slaap. Het was een erg drukke dag voor der geweest en onze hondjes zou ze morgen wel ontmoeten. Het was zat geweest voor vandaag.

We voelden ’s nachts af&toe een neusje en heel soms een puntje van der tongetje.

En ’s ochtends lag ze lekker met haar koppie op de buik van Joost. Een tevreden blik lag op der snoetje, volgens mij vond ze ons wel leuk.

naar boven

zondag 16 januari 2005

De acceptatie

Vanochtend ging ze met ons mee naar beneden, dat was weer even eng als gister, maar 1 verschil…ze liep constant achter ons aan. Toen we na ons ontbijt naar der lagen te staren wisten we allebei ineens haar naam, Gaya! Ze reageerde er ook nog op, meer omdat we het allebei heel vrolijk riepen, maar toch…ze had haar naam gelijk geaccepteerd.

Waarom Gaya? Gaya is de godin van de aarde, moeder aarde ook wel genoemd en onze lieverd draagt alle tinten van de aarde. Van zandgeel tot roodbruin met zwarte strepen.

Helemaal blij dat we een passende naam gevonden hadden maakte we haar helemaal gek met die naam. Gaya kom eens hier, Gaya is mooi, Gaya is lief, Gaya meis, Gaya eten? Gaya drinken? Helaas wilt ze die twee laatste niet doen.

Daar zitten we enorm mee in onze maag, normaal gesproken is het niet zo erg als een hondje een dagje niet wilt eten, maar ze is zo mager en slapjes, ze moet!

De hele dag door heb ik wat spuitjes water in der bekkie gedaan wat ze braaf doorslikte tot grote vreugde van ons. Haar tong leek wel een spons zo droog en ze boert erg veel met een lucht van een maagje dat veelte lang droog staat, naar onze zin.

Vocht heeft ze nu binnen gekregen maar brokjes spuugt ze gelijk weer uit.

Ham, worst, aardappeltjes, maïs, erwtjes, vlees, kip, ei…we kunnen haar met niks verleiden, ze draait der kop de andere kant op.

Als ze vanavond nog niks gegeten heeft gaat er een flinke lik vitamine pasta in der bekkie, want dit kan niet goed zijn. Ik denk dat ik Anita maar ff ga bellen, vragen wat zij zou doen.

’s Middags ging ik ff terug naar bed, ik was een beetje duizelig en misselijk en Joost zei dat het waarschijnlijk een lichte hersenschudding was van gister, want ik stootte daar ontzettend hard mijn hoofd tegen de deurpost, die echt totaal niet mee gaf. De honden zitten namelijk in een oude boerderij en daar zijn de deuren nog ontzettend klein. Onvoorstelbaar dat de mensen vroeger zo klein waren. Ik dus niet…vandaar een enorme knal toen ik iets te snel naar binnen wilde met mijn ogen op Gaya gericht die zielig achter me liep.

Maar goed, ik ging dus ff naar bedje en Joost zei dat Gaya wel beneden bij hem kon blijven, niet dus! Madam liep vrolijk achter mij aan de trap op en lag al eerder op bed dan ik.

Weer heerlijk saampjes geslapen! En toen ik wakker werd begroette ze me vrolijk met een lik over mijn gezicht! De eerste kus! Ik straalde van geluk. Hoe erg ze ook uit haar bek stonk, mijn dag kon niet meer stuk! Het was een lik van acceptatie en liefde, pure liefde.

Ze verandert per minuut van een angstig, wantrouwend hoopje ellende naar een gelukkige, trotse hond. Haar oren staan ineens naar voren gericht i.p.v. strak naar achteren en der ogen staan nieuwsgierig en kijken flink rond. Kwispelen doet ze nog niet, maar ik weet zeker dat dat nog komt.

Moira, onze saarlooswolfhondteefje vindt ze wel ok, maar Mani, onze swh reu, vindt ze maar niks. Hij is ook veelte lomp en speels en zodra hij al springend en kwispelend op haar afloopt hapt Gaya hem in de snoet. Nee, Mani vind ze maar niks. Maakt niet uit, ik word zelf ook wel eens moe van Mani. Moira is een stuk rustiger en begroet haar subtiel en gaat dan ergens anders liggen. Volgens mij snapt ze dat ze wat geduld moet hebben met Gaya.

De 4 katten en de genetkat vindt ze niet eng, die lopen gewoon over der heen en hebben haar ligbedje in beslag genomen. Dat wordt waarschijnlijk nog een ligbedje erbij kopen dus.

De 3 stinkdiertjes vind ze maar raar, dat schuift een beetje over de grond, altijd op zoek naar eten. Daar snapt ze werkelijk niks van. Je ziet haar denken: “ wat zijn dat voor een mislukte puppies?” Ook vind ze de 2 fretjes maar rare huppelende beestjes, ze word al moe als ze kijkt hoe ze spelen met elkaar. Ze toont nog geen enkel jachtinstinct, maar we houden haar goed in de gaten aangezien ze met de seconde meer hond wordt.

Vanavond, het is ondertussen 12.00 uur(nacht dus), heeft ze eindelijk gegeten en gedronken.

De tip van Anita werkte dus goed, soep bij de brokken doen. Madam wilde wel haar eten op bed voorgeschoteld hebben. Ach, we zijn allang blij dat ze eet!

naar boven

maandag 17 januari 2005

Ze kan kwispelen!

Vanochtend saampjes lekker uitgeslapen. Heerlijk een hondje tegen je aan in bed.

Ze is ook zo braaf, ligt lekker rustig tussen ons in en af&toe voel je een likje of hoor je een diepe zucht. Vannacht had ze wel een vrij heftige nachtmerrie, ze jankte en schopte onwijs met haar poten. Nadat ik haar wakker maakte was ze ff bang voor me, maar toen ze voelde dat ik haar zachtjes aaide kreeg ik een paar likjes van der over mijn hand. Na wat gedronken te hebben en wat tv gekeken te hebben, wat ze overigens geweldig vindt, viel ze weer lekker in slaap.

Rond 10.00uur begon ze te ijsberen en terwijl ik me aankleedde plaste ze over ons tijgermatje heen. Helaas ik was te laat, hihi. Maar ik was allang blij dat ze plaste. Haar eerste plasje bij ons.

Na mijn ontbijtje haar ontbijt gemaakt, brokjes met kippensoep, helaas geen honger.

Tijdens het schoonmaken en de was doen liep ze continu achter me aan, keuken in keuken uit mee naar boven en zelfs zelf weer naar beneden! Ik weer trots natuurlijk.

Toen ik haar ff boven liet, ze lag weer zo lekker op bed, hoorde ik haar piepen na een half uurtje. Dus toen ik de deur open deed stond daar een dol enthousiaste Gaya en verrek! Ze kwispelde! Niet 1 zwaaitje, maar volop kwispelen! Ik was weer dolblij en we hebben zelfs even samen zachtjes gestoeid. Ongelooflijk hoe snel ze went!

Alleen de stofzuiger verpestte het helemaal, ze schoot de trap op, sprong over het hondenhekje heen(die dus geen nut heeft voor haar) en lag weer op haar vertrouwde plekje op bed. Na alles gestofzuigd te hebben en de andere 2 honden buiten geborsteld te hebben kwam Gaya weer stilletjes om het hoekje kijken of de kust veilig was.

Hey, was dat nou! Vrouwtje ligt met 2 andere hondjes te spelen. Dat ziet er gezellig uit, ik wil meedoen en prompt stond ze tussen de 2 wolven in. Het ging geweldig! Ze snuffelde ff aan elkaar en gingen toen elk op een ander plekje op de bank en stoelen liggen. Nou, beter kan je niet hebben!

’s Middags was het tijd voor een wandelingetje. Weer liep ze als een kuikentje achter me aan, maar dit keer bleef ze niet stokstijf naast me staan op het grasveld. Ze liep zowaar 3 passen van me vandaan en snuffelde aan het gras. Ze heeft niks buiten gedaan, maar een frisse neus halen vond ze wel lekker! Thuis aangekomen vond ik dat het tijd was om haar onze tuin te laten verkennen. Bah, weer iets nieuws…ze had er totaal geen zin in en schoot alle kanten op toen ik haar naar binnen riep. Met de halsband om liep ze keurig achter me aan naar binnen, sprong op de bank en ging weer precies liggen als altijd, zo klein mogelijk. Nu eten? Nee, weer niet...

Na een half uurtje saampjes op de bank gezeten te hebben kwam het baasje thuis. En verhip, ze kwispelde weer! Joost kon zijn ogen niet geloven en gaf haar een dikke knuffel. Helaas kreeg hij geen kusje terug, maar dat vond ie niet zo erg.

Na het avondeten probeerde we haar weer aan het eten te krijgen. Zien eten, doet eten, toch? Niet dus…Lisha, de genetkat, at natuurlijk wel mee, ze kon zowat een brokje uit Gaya's voerbak jatten. Deed Gaya niks.

Ze heeft dus vandaag nog niets gegeten, waarschijnlijk wilt ze het weer op bedje hebben. Geen probleem, doen we dat toch.

Nadat de baasjes uitgegeten waren was het weer tijd om de kou in te gaan, bah wat een hondenweer, zelfs te vies voor honden. Nee ze vond het maar niks, snel weer terug naar huisje en de warme bank op. Daar viel ze met een diepe zucht in slaap, maar ohjee, wat is dat voor een geluid….? Ohw eng! De deurbel, die overigens ook wel erg hard gaat, viel ons ineens op.

Visite! Haar eerste visite in haar nieuwe huisje. Ze ging lekker achter mij op de bank liggen en stoorde zich niet aan hun en viel weer in slaap. Nou, dat viel dus ook weer reuze mee.

Morgen moet ik werken, gelukkig maar tot 13.00uur. Ik wil haar niet achterlaten, maar meenemen is veel meer stress. Bah, waarom moet ik nu werken. Morgen ga ik extra hard mijn best doen en super snel schoonmaken, zodat ik op tijd naar huis kan.

Ik laat haar maar op de slaapkamer met de tv aan, dat vind ze in ieder geval leuk. Deur en ramen dicht en maar hopen dat ze zoetjes blijft liggen en dat ik morgenmiddag niet ineens de schuimvlokken van het matras voor de deur vind. Hopelijk mist ze me niet al te veel.

Mocht morgen nou uitlopen op een ramp dan gaat ze in het vervolg toch maar mee naar mijn werk. Ohw, ik kijk er enorm tegen op! Ach….misschien valt het allemaal wel mee. Maar ik ga wel op tijd naar huis! Misschien mis ik haar stiekem meer dan zij mij…;-)

naar boven

woensdag 19 januari 2005

Jippie! Het is een….hond!

Vanochtend werd ik wakker gemaakt door een spelende Gaya.

Ja echt! Ze speelde! Ze rolde over der rugje heen als een krolse poes en hapte speels in mijn handen wat afzwakte in het schoonmaken van mijn nagels.

Wat fijn om te zien dat het eerst ohzo bange, hoopje ellende nu speels wordt.

Vannacht heeft ze voor het eerst zelf haar drinkbak gevonden en dronk ontzettend lang.

En vanochtend heeft ze haar bak met brokken leeg gegeten. Daarna kreeg ze nog een bruine boterham met een dikke laag boter erop, wat ze ook erg smakelijk vond. Vanavond staat er brokken met aardappel puree en gesmolten schapenvet met zeewier op het menu.

Hopelijk vind ze dat ook lekker. Zo niet dat hebben de stinkdiertjes feest, alsof ze nog niet dik genoeg zijn ;-)

Hmz, nieuwe titel:

Jippie! Het is een reddingshond!

Wat me vanmiddag toch gebeurt is!!!

Ik was aan het chatten op msn toen de stroom ineens uitviel, ok gebeurt wel vaker hier (oud huis) dus ach, dan maar ff met Gaya terug het bedje in. Helemaal niks in de gaten lekker onder de warme dekens gekropen. Val ik net in slaap begint Gaya raar te doen. Ik dacht al, die zit ineens vol leven en ik kijk naar der hoe ze rondjes door de kamer loopt.

Snif snif, wat ruik ik nou? Rook?!?!?? Shit! BRAND!!

Kortsluiting tussen het plafond en de vloer op de bovenverdieping! De hele gang stond inmiddels vol rook en heb snel de honden naar buiten gedouwd en heb een emmer met water gevuld. Wat vult zo’n emmer dan ineens langzaam zeg! Eindelijk vol! Terug naar de gang, waar ik inmiddels nog nauwelijks adem kon halen. Plafond eruit gerukt en de emmer water ertegen aan gegooid! Merendeels van het water landde natuurlijk over mezelf heen, logisch!

Ik Joost gebeld, heeft ie de telefoon niet bij zich, collega gebeld die weer een andere collega belde waarmee Joost op het dak stond. Joost was onderweg naar huis. Ondertussen was het vuur uit en ben ik naar de buuf “gerend” die net het stukje van Gaya op mijn site aan het lezen was. Ze had de tranen nog in de ogen staan en vertelde dat ze zo ontroerd was door Gaya, wat is het toch een schat! Jammer dat ik haar verhaal een rare wending moest geven, want ze zat me helemaal op te hemelen, hihi. Dus ik tussen neus en lippen door vragen of haar man Joop thuis was, zodat hij even kon kijken of het ernstig was en of het echt uit was. Helaas die was pas over een uurtje thuis en Joost verwachtte ik al eerder thuis. Snel terug naar huis, voor het geval het niet goed uit was. Toen ik binnen kwam zag ik geen rook meer en na tig sigaretten kwam Joost gelukkig thuis. Fijn! Het laminaat moest eruit en de ondervloer….wat een teringzooi! De elektricien heeft even een noodvoorziening gemaakt en komt morgenvroeg terug. Ik ben blij dat ik morgen kan werken, weg uit die zooi, joost blijft lekker thuis om alles te regelen.

Als ik Gaya niet had gehad waren al onze diertjes dood geweest en ik misschien ook en waren we misschien ons huis kwijt geraakt.

Wie redt nou wie eigenlijk?

’s Avonds heeft ze gekookte piepertjes, spaghetti, rookworst, soep, Carmix(vitamine) en brokjes gehad. Alles op!

En!!...ze heeft voor het eerst gepoept! Ben nog nooit zo blij geweest met hondenstront op mijn vloer, hihi.

Gaya, mijn meis, je hebt ons gered! Wat zijn we blij en trots op je!

naar boven

Donderdag 20 januari 2005

op visite bij Rafael

Vandaag lekker gewerkt en Gaya bleef alleen bij Joost.

Ze heeft lekker gegeten en lag op mijn kussen te slapen.

Met uitlaten loopt ze nog steeds keurig aan de lijn! Denk toch dat ze daarin getraind is.

’s Avonds gingen we naar Rafeltje(Rafael) kijken en Gaya mocht mee.

Nou dat klikte dus meteen! Rafeltje vond ons nog maar eng maar Gaya mocht hij wel.

Helaas was Gaya nog al snel moe en zonderde ze zich af achter Joost en kukelde zelfs een keer om van de slaap.

Op de terugweg heeft ze heerlijk in de auto geslapen en toen we thuis kwamen heeft Joost haar maar naar bed getild en na een diepe zucht viel ze weer heerlijk in slaap tegen mij aan gekropen.

naar boven

zaterdag 22 januari 2005

Rafeltje halen

Vandaag zouden we Rafeltje ophalen, helaas was ik vrijdag goed ziek geworden en de elektricien kwam ook nog eens dus ik kon niet mee.

Joost heeft Rafel dus ff alleen opgehaald en in de auto heeft hij hem al omgekocht met van allerlei lekkers.

Bij thuiskomst ging meneer lekker op de bank liggen alsof hij daar altijd al gelegen had, op hetzelfde plekkie als Gaya altijd ligt, volgens mij is dat een perfect honden plekje ofzo.

Rafel begroette zelfs mij alsof hij me al jaren kende terwijl ik donderdag avond niet eens naar hem mocht kijken. Nu kon ik hem gewoon aaien en hij leunde helemaal tegen mij aan.

Ook van de elektricien had hij totaal geen last, het was een beetje eng maar hij reageerde niet angstiger dan Gaya.

’s Middags lagen ze dan ook lekker naast elkaar op de bank te slapen.

De saarloosjes hebben we maar even apart gehouden want daar gromde hij nog wel naar, was ook wel een beetje teveel van het goede.

’s Nachts kreeg hij ff ruzie met Gaya, want Rafel dacht dat ie wel ff op haar plekje naast mij kon liggen, Daar dacht Gaya even heel anders over en snauwde naar hem alsof hij de vijand was. Dit herhaalde zich nog een keertje later op de nacht maar dat was dan ook gelijk de laatste keer. Daarna waren ze onafscheidelijk, waar Gaya was was Rafel en andersom.

Echt een leuk koppel om te zien.

naar boven

zondag 23 januari 2005

Galgo moeilijk?

Vandaag heeft Rafel de saarloosjes ontmoet.

Na een beetje grommen en happen naar de grote wolven hebben ze toch een tijdje met elkaar gespeeld en zijn daarna met zijn allen op de bank in slaap gevallen.

Gaya wilt niet spelen dus Mani, onze saarloos reutje van 9 maanden is heel blij met Rafel.

Moira trekt meer naar Gaya toe omdat ze zelf ook wat rustiger is.

Rafel begint mij steeds minder eng te vinden en is helemaal gek op Joost.

Gaya vind mij leuker dan Joost dus wat dat betreft is het goed verdeelt.

Alles gaat nog heel erg goed, nog geen katten achterna gezeten en alle meubelen zijn nog heel.

Tot nu toe vind ik de galgo’s totaal geen moeilijke honden.

Misschien komt dat ook omdat we saarlooswolfhonden gewend zijn.

Ohja, wel leuk is dat Gaya en Rafel beide zindelijk zijn en goed aangeven wanneer ze een plasje moeten doen.

En Gaya eet stukken beter, misschien ook omdat ze nu ziet dat Rafel eet als een paard.

Ze krijgen beide aparte bakken maar toch eet ze nu mee alsof er anders niks overblijft.

De wondjes van Gaya zijn helemaal genezen en de korstjes zijn eraf. Hopelijk komen er nu weer haartjes op. Dan zijn alle sporen van haar verleden zo uitgewist.

naar boven

dinsdag 25 januari 2005

Sneeuwvrij!

Vandaag had Joost sneeuwvrij, met sneeuw en ijs op het dak kun je moeilijk werken(dakbedekker) dus hij kon lekker thuis bij de boefjes blijven terwijl ik doodziek ging werken en ’s avonds cursus had. Ik was wel een beetje jaloers.

Maar Rafeltje heeft daarbij geluk gehad want anders zou dit zijn eerste keer alleen thuis zijn bij ons. Nu kan hij nog wennen tot donderdag, als de beide baasjes moeten gaan werken.

Toen ik thuis kwam zaten ze gezellig met zijn allen tv te kijken.

Ik werd onthaald alsof ik weken weg was geweest en zelfs Gaya kwispelde volop en…ik kreeg mijn eerste likje van Rafeltje! Zo schattig!

Joost jaloers want hij had nog geen kus gehad van Rafel. Hihihi.

Gaya eet en drinkt nu echt stukken beter en we verwachten dat ze snel zal aankomen nu.

Met de saarloosjes en de galgo’s gaat het prima!

Alleen heeft Rafel vandaag Indigo, onze kat aangevallen, maar die sloeg goed terug en Joost brulde ook nog eens tegen Rafeltje waardoor hij zo zielig in een hoekje zat dat we wel vermoeden dat ie dat niet meer zal doen.

Indigo liep later nog een keer arrogant voorbij en Rafel keek gelijk naar ons met een blik van ik doe niks!

Gaya is ondertussen het kussentje geworden van onze andere kat(kitten) Loki, die het heerlijk vind om Gaya’s vacht uit te pluizen. Het doet Gaya niet veel en volgens mij vind ze het stiekem zelfs wel lekker.

Ohja, gister heeft Joost soep gemaakt en daar zijn ze werkelijk dol op.

Rafel is een echte jatter wat dat betreft want toen ik even niet opletten zat er ineens een Rafel-tong in mijn beker.

Zo, nu duik ik lekker ziekjes bij ze in bedje, wel lief hoor om zo door Gaya verzorgt te worden. Ze likt me altijd helemaal af als ik naast der kruip en pas als ik volgens haar helemaal “schoon” ben houdt ze op. Ik voel me af&toe net haar puppy.

Zelfs mijn ogen, oren en nagels worden nauwkeurig schoon gemaakt.

Haar tegen houden heeft geen nut, dan wacht ze totdat ik slaap en likt me dan helemaal af, dus ik onderga het maar gewoon. ’s Ochtends ff douchen en klaar, alhoewel, dan moet ik niet naast der gaan liggen want dan begint ze gerust weer opnieuw, hahaha.

Ze is zo’n lieverd. Ze zijn beide super lief en mooi.

naar boven